شب دق کردن قلبم، شب بوسیدن مرگ بود

یادگار ت کاشکی من بود، قصه مثل قلب یه پرنده

که می ریخت مسترب وترددتوی اون شب کشنده. کشنده

رفتی بی خیال خندون من واین دل پریشون

نه پیامی نه یه بوسه  منو این تگرگ و بارون

غم این تلخی بامن دشنه زده به تاروپودم

من عاشق دل تو اینصوری شکست وجودم

عشق من یه آسمون بود دل تویه گوله آتیش

من می سوختم عاشقونه بازمی ساختم باکم وبیش

آخرم زدی شکستی این دل مغرور تنها

عاشقت مونده هنوزم این دل مغرور رسوای رسوا

رفتی بی خیال خندون من واین دل پریشون

نه پیامی نه یه بوسه  منو این تگرگ و بارون

غم این تلخی بامن دشنه زده به تاروپودم

من عاشق دل تو اینصوری شکست وجودم

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

من مرده‌ام ، نشان كه زمان ايستاده است

                                                             و قلب من كه از ضربان ايستاده است

مانيتور كنار جسد را نگاه كن

                                                              يك خط سبز از نوسان ايستاده است

چون لخته‌يی حقير نشان غمی بزرگ

                                                            در پيچ و تاب يك شريان ايستاده است

من روی تخت نيست ، من اين‌جاست زير سقف

                                                           چيزی شبيه روح و روان ايستاده است

شايد هنوز من بشود زنده‌گی كنم

                                                                روحم هنوز دل‌نگران ايستاده است

اورژانس كو؟ اتاق عمل كو؟ پزشك كو؟

                                                         لعنت به بخت من كه زبان ايستاده است

اصلا نيامدند ببينند مرده‌ام

                                                                شوك الكتريكی‌شان ايستاده است

فرياد می‌زنم و به جايی نمی‌رسد

                                                                فريادهام توی دهان ايستاده است

اشك كسی به خاطر من در نيامده

                                                        جز اين سِرُم كه چكه‌كنان ايستاده است

شايد برای زل زدن‌ام گريه می‌كند

                                                        چون چشم‌هام در هيجان ايستاده است

ای وای دير شد بدن‌ام سرد روی تخت

                                                          تا سردخانه يك دو خزان ايستاده است

آقای روح! رسمی شد دادگاه‌تان

                                                                 حالا نكير و منكرتان ايستاده است

آقای روح! وقت خداحافظي رسيد

                                                        دست جسد به جای تكان ايستاده است

مرگ‌ام به رنگ دفتر شعرم غريب بود

                                                         راوی قلم به دست زمان ايستاده است:

يك روز زاده شد و حدودی غزل سرود

                                                         يادش هميشه در دل‌مان ايستاده است

يك اتفاق ساده و معمولی‌ست اين

                                                         يك قلب خسته از ضربان ايستاده است

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

 ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم : یکی !!! میدونی چرا ؟چون قوی ترین و

 بزرگترین عددیه که میشناسم ... دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین

؟ ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی

هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ... پس اینو بدون از الان و تا همیشه یکی دوستت دارم .

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

از چشمهای من هیجان را گرفته اید                                                                             

                                            این روزها عجب خودتان را گرفته اید

با این سکوت و نگاه و غضب به چشم                                                                         

                                                  حرف و کلام و دهان را گرفته اید

حرف بدی نمی زنم اما شما به فحش                                                                           

                                                از این غزل تمام بیان را گرفته اید

اردیبهشت نیست که اردی جهنم است                                                                         

                                            لبهای سرختان که دهان را گرفته اید

خانم جسارت است ببخشید یک سوال !                                                                      

                                            با اخمتان کجای جهان را گرفته اید ؟

خانم شما که درس نخواندید پس کجا ؟                                                                     

                                            کِی  د کترای زخم زبان را گرفته اید ؟

خانم جواب نامه ندادید بس نبود ؟                                                                          

                                              دیگر جرا کبوترمان را گرفته اید ؟

خانم اجالتاًً  برویم  آخر غزل                                                                             

                                       نه اینکه وقت نیست امان را گرفته اید

اما به ما نیامده دل کندن از شما ...                 

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

تک و تنها چشم به انتهای جاده می دوزم

ولی افسوس

             افسوس که هیچ گاه

                           هیچگاه کسی تنهایی جاده را

             با صدای قدم هایش به پایان نرساند

دیگر خسته شدم

             بیش از این نمی توانم منتظر باشم

                   سوار بر اسب زندگی از جاده می گذرم

دیگر مسافری را چشم به راه نیستم

        آزاد و رها

                                 به سفری دور میروم 

هر نفس زمزمه کردم اسم زیبای تو رو

                                            عزیزم می خوام ببوسم اون روی ماه تو رو

می دونی دلم گرفته دو تا پاهام شده خسته

                                             مرغ عشق در قفس رو با نگاهش رو همه بسته

عزیزم خیلی غریبم تو خودت اینو می دونی

                                              توی تنهایی شبهام چرا میری نمیمونی

توی خوابم با تو هستم ای عزیزترین نگارم

                                              دیگه جز به تو رسیدن آرزویی من ندارم

همیشه تو مهربونی توی قلبم تو میمونی

                                                از تو گریه های هر شب دردمو باید بخونی

عزیزم خیلی غریبم  تو خودت باید بدونی

                                                توی تاریکی مطلق مثل خورشیدم میمونی

توی خوابم با تو هستم تا دم صبح ای نگارم

                                                 مثل ابرای بهاری دارم هر شب من می بارم

می بینی رنگم پریده دو تا پاهام شده خسته

                                                  توی سنگینی دردام دلم انگاری شکسته

همیشه با من می خونی توی قلب من می مونی

                                                   تو به من نگو عزیزم قدر عشق رو نمی دونی

عشق من همه کس من بیا قلب من گرفته

                                                    خاطرات با تو بودن طرح نقطه چین گرفته

ولی تو اون و واسه من              دوباره پسش آوردی

گفتی که نمی تونم من                پیش تو دیگه بمونم

حتی من دیگه نمی خوام             تو رو یک لحظه ببینم

مگه من با تو چه کردم              که تو قلبمو شکستی

واسه ی ندیدن من                    از من و دلم گذشتی

آخه من با تو چه کردم                 که با من این کارو کردی

حتی یک خداحافظی تو             با من و دلم نکردی

اگه تو اینجوری خواستی           منم هیچ حرفی ندارم

می دونم که تو نگاهت              دیگه هیچ جایی ندارم

حالا این قلب شکستم                دنبال یه سرپناهه

که نزاره کس دیگه                  بشکنه اون و دوباره

چه بی صدا از گوشه ی قلبت مرا جارو زدی

و خاکروبه های خیالم را با دستان خود به زباله دان روزگار سپردی

تکه های قلبم که زیر پای تو ریخته بود را با چه آرامشی له کردی

مگر ندانستی که دلم پر از عشق و شور بود

بی اعتنا از من و عشقم گذشتی

بی توجه به اشکهایی که روی گونه هایم می ریخت مرا کنار زدی

غم در دلم حکم حبس ابد خورده

سالهاست که خورشید را فراموش کرده

فرهاد خیالم در مانده و سنگهای قلبت بر او غلبه کرده

زندگی من مانند یک قصه با پایان تلخ و غمناک

و زندگی تو پر از پروانه ها و گلهای میخک

من در تنهایی می سوزم و می سازم

و تو در بلندی چمن زارهای سرسبز سرگرم خندیدنی

هیچ گاه ظلم چشمهای تو را فراموش نمی کنم

بخاطر همین فکرها دیگه هیچکس برات مهم نیست ، تمام وقت و انرژی و زندگی و آینده ات رو میزاری برای اون. دیگه برات مهم نیست دیگران چه فکری درموردت می کنن چون قرار نیست برای اونا زندگی کنی ، تو فقط میخوای برای عشقت زندگی کنی.

ولی همین وسطا ، وقتی خیلی خوشی و خوشحال و امیدوار به زندگی ، همون یه نفر تنهات می زاره و میره ، تو می مونی و یه عالمه تنهایی و بی کسی. یه حس خیلی بد که تحمل ثانیه ثانیه ها برات سخته. هیچ کاری نمی تونی انجام بدی ، هیچ چیزی خوشحالت نمی کنه ، هدف هات فراموش میشه ، همه چی برات بی ارزشه.

نمی دونم می فهمی یا نه!

 به سوهان غمت روح مرا پیوسته می کاهی

مگر جز مهرلانی از تو و چشمت چه می خواهم

 تو خود از هرکسی بهتر از احساس من اگاهی

 نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را

 گواهی می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

 غزل هایم زمانی روی لب های تو جاری بود

 ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

 دلم خوش بود گهگاهی برایت شعر می خواندم

تو هم سر می زدی ان روزها از کوچه ها گاهی

 برو هر جا که می خواهی برو اسون باش اما

مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی

از اینجا می روم تنها مرا دیگر نخواهی دید

نخواهم برد در این راه با خود هیچ همراهی

عكس هاي رمانتيك